Dat onderbuikgevoel ontstaat niet zomaar… Vertrouw erop

Als ouder voel je vaak meer dan je kunt uitleggen.

Je ziet je kind elke dag, je hoort de

verhalen en je voelt de kleine veranderingen. Je denkt misschien is het vermoeidheid, uitstelgedrag of ineens minder zin in lezen of rekenen. Soms zijn het subtielere dingen: de blik in de ogen, een kort lontje of het ontwijken van een bepaalde taak. Het zijn signalen waar je misschien niet direct je vinger op kunt leggen, maar die wel blijven hangen.

Ik merk het bij mijn eigen kinderen ook. Soms zegt mijn hoofd:

“het zal wel meevallen”, maar mijn gevoel blijft knagen. Juist omdat ik mijn kinderen zo goed ken,

zie ik eerder wanneer er iets niet lekker gaat. Vaak nog voordat een leerkracht het doorheeft. Dat is niet omdat er direct een groot probleem is, maar omdat ik alert ben op die kleine signalen. Want juist door die vroege signalen kan ik op tijd helpen, voordat het zelfvertrouwen daalt of de motivatie wegzakt.

Het kan ook zijn dat je merkt dat je kind zichzelf anders gaat vergelijken met anderen. Dat rekenen bij een klasgenootje “makkelijker” lijkt te gaan, of dat lezen ineens stom is omdat een ander veel sneller is. Soms vertelt je kind er zelf niets over, maar merk jij het in de kleine opmerkingen of de terughoudendheid om aan iets nieuws te beginnen. Dat zijn momenten waarop jouw onderbuikgevoel je iets probeert te zeggen.

Veel ouders twijfelen of ze zich niet aanstellen. “Misschien gaat het vanzelf wel over.”  Toch blijkt vaak dat die eerste signalen heel waardevol zijn. Steun vragen betekent niet dat je jouw kind tekortdoet, het betekent juist dat je je kind ziet. En die steun hoeft niet groot of zwaar te zijn. Het kan zitten in een rustig gesprek aan de keukentafel, een extra uitleg van opa of oma of een klein zetje van iemand buiten het gezin.

Soms is het al genoeg om je kind te laten merken dat je hem of haar begrijpt. Een knikje, een “ik zie dat dit lastig voor je is” of samen even lachen om een mislukte poging kan spanning wegnemen. Door te erkennen wat je ziet, geef je je kind ruimte om fouten te maken en te leren.

Dus als je merkt dat je gevoel blijft knagen, luister ernaar.

Je hoeft niet direct alle antwoorden te hebben.

Het gaat erom dat je er bent, dat je kijkt en luistert. Juist dat kan precies het verschil maken voor je kind.